سیره پیامبر رحمت: از تولد تا جوانی

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، کتاب معروف تاریخ طبری که با عنوان اصلی «تاریخ الرسل و الملوک» (تاریخ پیامبران و پادشاهان) شناخته میشود، یکی از منابع معتبر و مهم تاریخی در جهان اسلام به شمار میآید. این اثر توسط محمد بن جریر طبری، مورخ و دانشمند برجسته ایرانی در قرن سوم هجری تألیف شده است. محمد بن جریر طبری در سال ۲۲۴ هجری در آمل طبرستان (واقع در شمال ایران کنونی) متولد شد و از سنین جوانی به تحصیل علم و دانش پرداخت. او در زمینههای مختلفی از جمله تفسیر قرآن، حدیث، فقه و تاریخ آثار متعددی را به رشته تحریر درآورده است.
تاریخ طبری به عنوان یک اثر جامع و گسترده، تاریخ جهان را از آغاز آفرینش تا سال ۳۰۲ هجری پوشش میدهد. این کتاب به ترتیب زمانی به وقایع تاریخی مختلف از جمله دوران پیامبران، خلفای راشدین، امویان و عباسیان میپردازد. طبری در نگارش این اثر از منابع گوناگونی شامل روایات و احادیث، نوشتههای تاریخی پیشینیان و شفاهیات مردمی بهره برده است. به همین دلیل، تاریخ طبری به عنوان یک منبع مهم و ارزشمند در مطالعات تاریخی در جهان اسلام شناخته میشود.
نکته قابل توجه در مورد تاریخ طبری این است که او سعی کرده است حوادث را به صورت بیطرفانه و دقیق ثبت کند و برای این منظور، گاهی اوقات روایات مختلف و متناقضی از یک رویداد را نیز ذکر کرده است. این ویژگی باعث شده تا تاریخ طبری به عنوان یکی از مهمترین منابع تاریخی در مطالعات اسلامی محسوب شود.
تاریخ بلعمی، ترجمهای از کتاب تاریخ پیامبران و پادشاهان است که ابوعلی محمد بن محمد بلعمی از اثر محمد بن جریر طبری تهیه کرده است. تاریخ طبری به تفصیل تاریخ جهان را از آغاز آفرینش آدم تا آغاز سده چهارم هجری بیان کرده و تاریخ بلعمی، ترجمهای مختصر و آزاد به زبان فارسی از این کتاب است. با توجه به زمان نگارش این اثر، میتوان آن را پس از شاهنامه ابومنصوری، قدیمیترین نثر فارسی دری دانست. تاریخ بلعمی یکی از کهنترین نمونههای نثر پارسی است که هماکنون موجود است. شمار واژههای عربی در آن بسیار کم است و سبک نثر آن ساده و بدون واژههای دشوار و شعری است. همچنین، به مانند زبان پهلوی، جملات آن کوتاه و نمونههایی از تکرار فعل در آن مشاهده میشود. این ویژگیها نمایانگر نثر مرسل سامانی است که نثر بلعمی نماینده آن به شمار میآید و یادآور نوشتههای دوران ساسانی و حتی سنگنبشتههای دوره هخامنشی است.
هرچند سبک نگارش این کتاب تا حدی تحت تأثیر ترجمه متن عربی قرار دارد، اما مترجم سعی کرده است به جای واژگان عربی از واژههای فارسی استفاده کند و اسلوب فارسی را حفظ کند. به همین دلیل، این کتاب از نظر زبان فارسیتر از آثار تاریخ بیهقی و کلیله و دمنه نصرالله منشی است، اما از مقدمه شاهنامه ابومنصوری عربیتر به نظر میرسد.
آنچه در ادامه میخوانید گزارشی از میلاد پیامبر اسلام(ص) بر اساس کتاب «زندگینامه پیامبر» (جزء سوم تاریخ بلعمی موسوم به تاریخنامه طبری) تصحیح شده توسط امیرحسین خُنجی است. خبر ولادت پیامبر اکرم(ص) اینگونه روایت شده است که عبدالله بن عبدالمطلب در سالی به شام سفر کرد و پس از بازگشت به مدینه درگذشت. قبر او در مدینه و در گورستانی به نام دارالنابغه واقع شده است. در آن زمان پیامبر – علیه السلام – هشت ماهه در شکم مادرش بود و عبدالمطلب به خوبی از او مراقبت میکرد تا زمانی که پیامبر از مادر جدا شد. پس از آن، عبدالمطلب او را تا چند سال نگهداری کرد و سپس خود نیز درگذشت و ابوطالب او را به خوبی همچون فرزند خویش نگه داشت، چرا که او یادگار برادرش عبدالله بود.
یک سال بعد، ابوطالب نیت سفر به شام را کرد و پیامبر در آن زمان نه ساله بود. او از ابوطالب خواست که او را با خود ببرد، اما ابوطالب به دلیل سن کم او موافقت نکرد و او را به برادرش عباس بن عبدالمطلب سپرد. وقتی ابوطالب بر شتر نشسته و با مردم وداع میکرد، پیامبر از دور ایستاده و با گریه از او میخواست که او را با خود ببرد. ابوطالب به او رحم کرد و او را با خود برد. نخستین سفر پیامبر به شام آغاز شد. وقتی به شهر بُصری رسیدند، در آنجا در صومعه راهبی به نام بحیرا فرود آمدند. بحیرا که در کتب پیشین خوانده بود، پیامبر را شناسایی کرد و از او پرسشهایی کرد. او به تمامی سوالات پاسخ داد و بحیرا مهر نبوت را در میان دو کتف او دید و بر آنجا بوسه زد. ابوطالب که بیدار شد، بحیرا به او گفت که این پسر تو نیست، بلکه او پیامبر خداست و باید او را به مکه بازگردانی.
ابوطالب پیامبر را با یکی از غلامانش به مکه بازگرداند و برخی میگویند که ابوطالب خود نیز بازگشت و این سفر را متوقف کرد. این داستان تا زمانی که پیامبر به خانه اب



